Hello, goodbye

De laatste post op deze blog, vanaf maart ben ik over gegaan op een andere blog! Mensen die nog steeds interesse hebben, kunnen me een mail sturen om de url van mijn nieuwe blog te krijgen!

Thanks!

ok, nevermind that last blog XD they do talk again =)

En toch zit ik nogsteeds in die depri-fase… Waarom? Still dunno… Ik was een paar minuten geleden net echt vet kwaad op een jongen, nu kan ik alleen maar janken.

Had ik nou maar alles eerder aangegeven.
Had ik nou maar het script alleen gemaakt.
Had ik hem nou maar geen kans meer gegeven.
Had ik nou maar een andere partner gekozen.
Was ik nou maar nooit met deze opleiding begonnen.
Had ik mijn besluit 7 jaar geleden maar doorgezet…

Wijze mensen zeggen altijd "als hadden komt is hebben te laat" en daar hebben ze gelijk in. Maar wat moet ik dan? Toch dat idee van 7 jaar geleden doorzetten? Ik denk niet dat ik dat nu nog kan…

Does anyone know the awnser to life? en nee ik neem geen genoegen met 42 XD

Ik snap mezelf zo langzamerhand niet meer… Waarom? Het ene moment ben ik super blij en gelukkig en het volgende moment kan ik wel janken en voel ik me leeg…

Ik heb afgelopen dinsdag zo’n geweldige dag gehad! Heerlijk, ik voelde me thuis en gewild. Alsof ik echt een paar vrienden gevonden heb/had. Gister heb ik niets meer van ze vernomen en vandaag inmiddels ook al niet meer… Natuurlijk trek ik me dat ineens zelf aan. Wat heb ik fout gedaan? Waarom zie ik ze niet meer? Ontlopen ze me?

Zo langzamerhand heb ik het idee dat ik manisch depressief ben… Het ene moment ben ik super blij en het volgende ben ik om geen enkele reden depressief. Zwaar depressief… De vraag natuurlijk, waarom ben ik of voel ik me dan zo? Ik heb serieus geen idee… één ding weet ik wel. Ik kan helaas niet iedereen tevreden maken of houden.

Ik zal me eerst eens even voorstellen, voordat ik aan mijn verhaal begin. Ik heb geen idee hoe lang ik het ooit zal volhouden, maar dat zullen we vanzelf zien. Hopelijk kan ik het wekelijks volhouden…

Ik ben Mirjam, maar op het internet sta ik misschien beter bekend als Mirama of PanChan. Ik ben een 20-jarige ICT-nerd en was alles behalve de standaard meid. Mijn leven bestond voornamelijk uit opstaan, naar school gaan, thuis komen en achter mijn computer kruipen. Ik had geen pornoblond haar waar ik op kon zitten. Nee, mijn haar was half lang en bruinig met hier en daar een blonde gloed. Ik had een lange tijd geleden er rode highlights in laten zetten, maar de uitgroei daarvan was duidelijk te zien. Mijn ogen waren ijzig blauw en ik was grapte er altijd mee dat als ik iemand te lang aan zou kijken, deze persoon dood zou neervallen. Ik was niet zo dun als de aantrekkelijke gemiddelde meid zo moeten zijn, daarin tegen was ik mollig en neigde naar dik. Mijn neus stond iets scheef en was spits en ik had een klein gaatje naast mijn oog van een vergroeid traanbuisje. Ik hield erg van een geromantiseerd boek, film of anime. Ik hoefde er nooit moeite voor te doen om me totaal in de leven in de hoofdpersonage en zodra ik een van deze 3 uit had, duurde het meestal een paar dagen voordat ik weer met beide benen op de grond stond. Het deed altijd pijn om er achter te komen dat de werkelijk altijd harder is en nooit op zo´n verhaal lijkt. Ik was altijd gefascineerd door vampieren en het bovennatuurlijke en stiekem hoopte ik dat het echt bestond. Natuurlijk wist ik dat dit in de realiteit niet zo was. Het grootte probleem wat ik echter altijd had, is dat ik te goed gelovig was en dat ik iedereen op zijn woord vertrouwde.

Het was zondagavond, ik maakte mijn deur open en greep automatisch naar de lichtknop. Zodra ik de schakelaar omzette schoot me meteen het tafereel van een uur geleden door mijn hoofd heen. “Oh, nee hé” dacht ik in mezelf, “hoe kon ik nu vergeten dat een van de lampen net kapot was gegaan”. Een uur geleden was ik ook al naar mijn kamer gegaan en had mijn licht aangemaakt. Met een felle blauwe flits was mijn lamp kapot gegaan. Eigenlijk was het aangenaam donker aan de kant van mijn kamer waar mijn bed stond en waar ik eigenlijk altijd zat. Mijn bed was eigenlijk mijn bureau geworden. Mijn kamer was altijd een puinzooi geweest van jongs af aan, ondanks dat mijn moeder deze strikt opgeruimd hield. Ik nam aan dat ze de hoop op had gegeven op het moment dat ik met computers begon te rotzooien. Mijn bureau lag vol met oude en nieuwe rotzooi, waarvan ik dacht dat ik deze wellicht nog een keertje nodig had. Ik had mijn kamer op een ongebruikelijke manier ingedeeld. Als iemand mijn kamer binnenliep kwam hij meteen een kast tegen, achter mijn kast stond een eenpersoons bed met daarnaast mijn nachtkastje. Ik kon altijd helemaal om mijn bed heen lopen en mijn kast gaf me de nodige privacy van mensen die zonder pardon binnenliepen. Tegen de muur, naast mijn nachtkastje en tegenover mijn bed, stond mijn gitaar. In een hoek gepropt, stond een klein kastje met mijn tv, zodat ik makkelijk vanuit bed en eventueel van achter mijn bureau kon kijken. In de laatste vrije hoek van mijn kamer stond mijn bureau. Op de grond lagen verschillende computers, servers en onderdelen. Nog voordat ik naar mijn kamer was gegaan had ik in de woonkamer mijn huiswerk zitten maken en een boek gelezen. Zoals gewoonlijk was de ik-persoon een beeldschone jonge dame geweest en viel als een blok voor een vampier. Stiekem was ik jaloers op dat leven. Je kon spijbelen wanneer je wilde en iedereen mocht je, je had geen enorm grote problemen en je vrienden stonden altijd voor je klaar. Natuurlijk werd je verliefd op de grootste hunk uit het verhaal en, wonder boven wonder, vond hij jou ook helemaal geweldig. “Waarom was dit nou nooit zo in de werkelijkheid?” vroeg ik me af. Nee, daarin tegen was de werkelijkheid keihard. Iedere jongen waar ik ooit hopeloos verliefd op geworden was had me keihard laten zitten en keren dat ik gewoonweg “verliefd” was en een relatie had, ging dit kapot.

Ik liet het licht branden en ging op mijn bed zitten. Ik pakte mijn laptop, zette die op mijn schoot en zette hem aan. Ik klikte bijna direct mijn instant messenger aan en logde in. Het aanmelden leek een eeuwigheid te duren. Zodra ik eenmaal aangemeld was, controleerde ik snel of de geheimzinnige mr. S online was. Ik zag tot mijn verbazing zag ik dat hij ook daadwerkelijk online was. Mijn hart maakte een sprongetje van geluk.

S, eigenlijk heette hij Sam of Samuel, woonde in Groot Brittannië en om eerlijk te zijn, had ik hem nog nooit in het echt ontmoet. Ik had hem leren kennen via een forum waar ik al zeker 6 jaar lid van was. Hij had zitten trollen op een thread en ik had het serieus beantwoord, ik was een GD newb in die tijd. Niet veel later had hij me toegevoegd in zijn vriendenlijst en langzamerhand begonnen we elkaar berichtjes te sturen. Op een begeven moment hadden we elkaar toegevoegd via de instant messenger. Ik had zijn gezicht vaker gezien via webcam en ik wist dus ongeveer hoe hij eruit zag. Hij had zwart piekerig haar, mooie bruine ogen en een onweerstaanbare glimlach. Zijn gezicht leek bijna perfect. Hij zag er niet uit als de doorsnee jongen en dat was iets wat mij altijd in een jongen aantrok. Zijn humor was af en toe apart en ik voelde me af en toe meer een testonderwerp dan wat anders, maar toch werd ik door deze jongen aangetrokken.

Ik was nog half om half mijn lijst met contactpersonen aan het bekijken toen hij, ineens vanuit het niets, tegen me begon te praten. Ik voelde langzaam mijn vlinders weer opkomen. Hij begon, natuurlijk meteen in het Engels tegen me te praten. “Are you psychic? I was just wondering where you were.” En daar ging mijn hart weer. Ik kon nooit tegen zoetsappige opmerkingen en ik smolt. Na een korte aarzeling typte ik “nope sorry, sometimes I wish I was though”. Eigenlijk wist ik dat dit een stomme opmerking was en het liefst had ik mijn woorden terug genomen, maar daar was het nu inmiddels alweer te laat voor. Het gesprek duurde voort en ineens kwam een andere vriend van mij in het scherm. Het messenger icoontje knipperde me tegemoet en ik klikte hem aan. Het was Ruben. We begonnen ons standaard geratel over hoe het was. Ik kon het niet laten en vertelde hem wat ik van plan was. “Ik ben een verhaaltje aan’t schrijven!” typte ik vol trots naar Ruben en nog voordat hij kon antwoorden typte ik er snel “en ik denk dat ik af en toe dat op mijn blog ga dumpen XD hehe”. Blijkbaar vond hij het een grappig idee want als reactie ontving ik “whaha, enne? Cool”. Ik kon het niet laten om meteen terug te typen. “Ja, geen idee. Ik heb zoveel boeken gelezen in de afgelopen tijd dat mijn gedachtes op hol beginnen te slaan.” Ik loog er niet om, overal zag ik het al voor me. Een verhaal over mij, mijn leven.

Ik praatte nog steeds met Ruben en Sam. Na een half uur wenste Ruben mij welterusten en ging offline. Ik bleef achter om met Sam te praten over van alles en nog wat. Uiteindelijk toen we half door onze gespreksstof waren, biechtte ik op dat ik bezig was met een verhaal. Eigenlijk vond ik zijn reactie best grappig, maar lief tegelijkertijd. Hij stelde namelijk voor dat hij Nederlands ging leren, zodat hij mijn verhaal kon volgen. Ik liet hem wat lezen en had er eigenlijk meteen spijt van. Mijn levensverhaal is nou eenmaal niet interessant en ik schaamde me er eigenlijk wel voor. Gelukkig kon hij toch geen Nederlands lezen en begreep hij er niets van. Hij haalde er alleen iets met een computer uit en dat mijn lamp kapot was gegaan, ik had hem maar een klein stukje van deel 1 laten lezen. Gek eigenlijk dat ik iemand volslagen leuk vond terwijl ik hem nog nooit gezien had. Ik hoopte eigenlijk dat ik meer over hem te weten zou komen, wat hij nou leuk vond -en misschien wel belangrijker- of hij MIJ wel leuk vond. Ik wist dat ik daar nooit een antwoord op zou krijgen.

De klok had inmiddels 1.00 geslagen en het was voor mij bedtijd. Morgen moest ik er immers vroeg uit omdat ik les had. Na wat geplaag met Sam over of hij wel of niet mijn verhaal wilde lezen moest ik helaas afscheid van hem nemen. Ik moest me immers nog douchen. Met tegenzin typte ik de woorden in. “I’m going to bed now! Sweet dreams.” Ik wachte nog even met offline gaan totdat hij gereageerd had. Ik kon het doen met een kille “ok good night, sleep well”. Ik kon het niet laten om nog even snel “see you tomorrow? “ te typen en wachte gespannen op zijn reactie. Gelukkig kwam er na een tijdje het verlossende antwoord: “yup, I’ll be there”.

Ik veranderde mijn status naar offline en sloot alles af waar ik mee bezig was. Ik keek nog een laatste keer naar mijn contactpersonen en grinnikte. Niet lang na ons geprek was Sam ook offline gegaan. Ik zette mijn computer uit en ging naar de badkamer, kleedde me uit en zette de douche aan. Nadat de douche warm was ging ik er onder staan en liet het warme water over mijn lichaam heen glijden. Een heerlijk gevoel en ik rilde. Ik waste me snel, droog me af en trok mijn pyjama aan. Ik kon het niet laten om nog even een gedeelte van mijn vampieren verhaal te lezen en uiteindelijk viel ik om 2.00 uur nog volledig met mijn hoofd in de wolken van het verhaal in slaap.

Niet een van de beloofde blogs, maar vandaag een andere!

Ik weet dat het moeilijk is, maar laat ons zelf eens fouten maken. Ik wil niet constant aan mijn handje worden vastgenomen als ik iets wil doen in/rond het huis. Ik wil niet als een klein kind behandeld en aangesproken worden.

 Al jaar en dag klagen mijn ouders dat ik niets onderneem en dat ik niets in het huis of de tuin doe. VIND JE HET GEK?! Constant als ik ook maar iets wil doen, is er altijd wel toezicht van een "volwassene". Zo weet ik dat ik als kind zeer graag mijn handen vuil maakte met klusjes of andere zaken. Steeds weer werd ik erop aangekeken als ik ook maar 1 fout maakte en al snel mocht ik alleen de rotkarwijtjes opknappen (meisjes kunnen nou eenmaal niets, behalve achter het aanrecht staan). Ik raakte niet lang daarna mijn interesses kwijt in onder andere tuinieren, naaien en met elektronica spelen.

 Nu is voor mij de tijd aangebroken dat ik dus (opnieuw) een aantal zaken wilde proberen. Helaas voor mij, zien mijn ouders mij nog vaak als een klein kind.

 Ik (de idioot) wilde een zeer mooie blouse, die in eerste instantie weggegooid werd, hebben. Echter voordat ik deze blouse aankon moest ik hem eerst 2 maten kleiner maken. Ik had langzaam maar zeker een kleine interesse voor het naaiwerk ontwikkeld en had zeer veel zin om me te storten op mijn nieuwe “project”. Blijkbaar was dit niet in de smaak van mijn moeder gevallen, want zodra ik de blouse had afgespeld zou zij de rest wel klaren. Ik kon het niet laten om mijn gedachten hierover te uiten en al snel werd ik alleen gelaten met een naaimachine die ik niet wist te bedienen. Eind van het liedje? Ik heb het voor elkaar gekregen om 1 naad te stikken en mijn “project” is in de vuilnisbak beland.

 Blijkbaar lijdt mijn moeder aan het “empty nest syndome”. Ze houd ons expres een beetje klein, zodat wij haar (in haar ogen) altijd nodig zullen hebben. Ze krijgt het Spaans benauwd als ik het over een kamer heb in Heerlen (of ergens anders). Wat kun je daar nou tegen doen?

Bijna iedereen heeft ze wel, de goede voornemens voor her volgende/komende jaar. Behalve ik natuurlijk!

Tot nu toe heb ik ieder jaar wel wat lopen bleiren, maar dit jaar… Ik weet het echt allemaal niet hoor. Ik kan wel zeggen dat ik dit jaar iedere week zeker een keertje blog, maar dat doe ik toch niet. Ik blog alleen als ik tijd heb en of er dan wat zinnigs uitkomt, is een tweede. Dan kan ik zeggen dat ik NU MOET EN ZAL afvallen, maar dat gebeurt dus echt niet… en een nieuwe vriend? Die zal er voorlopig ook nog niet inzitten (say tuned for more!).

Ineens schiet me toch een goed voornemen te binnen! Mijn goede voornemen voor 2011 is mijn propedeuze halen!
…. en misschien minder gaan trollen en aardiger zijn enzooo… *proest*

Mijn gedachtes slaan de laatste tijd weer behoorlijk op hol. Like enorm! (wat me eraan herinnerd om nog mun blogs "WOW zombies en the end of the world" en "When a fairytale starts sometimes they don't always end with "they lived happily ever after"" te posten, maar dat komt nog wel de volgende keer ofzo!).

Goed even terugkomende op mijn vorige blog (waarna ik een o-zo leuk bericht van mijn ex-vriend op heb gekregen). Jongen, veel plezier met je eigen leven, daar gezellig in het noorden met je vriendin! Ik heb niets verkeerds gedaan en ik kan tenminste zeggen dat ik een opleiding heb. Bovendien heb ik liever niet dat je mun blogs leest want, nee ik denk niet meer aan jou en heb nou eenmaal mijn eigen leven.

Goed, das deruit XD en ik hoef de vorige blog niet meer uit te leggen. /yay

Ik ben de laatste tijd weer in contact gekomen met veel mensen uit mijn verleden! Bijvoorbeeld te denken aan Jay, die ik in het Bulma forum voor het eerst heb ontmoet zo'n 6 a 7 jaar geleden. Mijn gosh, wat hebben wij in die tijd allemaal uitgespookt zeg hehe XD Volgens mij kan ik daaro alleen al een heel hoofdstuk over schrijven XD

Op school gaat het denk ik redelijk =\ heb het redelijk naar mijn zin daaro, although ik toch stiekem weer uitkijk naar de volgende vakantie. Ik weet het niet, de mensen waar ik normaal mee omging zijn sterk veranderd en ik ben ook in een opzicht veranderd. Bovendien ben ik nou eenmaal niet "the average" blonde anorexia bimbo waar iedereen op valt. Nou is dat ook weer niet zo het probleem, aangezien ik niet op de gemiddelde jongen val xD. Ik ben nou eenmaal iemand die er het lieft half scene-ish uit ziet en een snakebite laat zetten. Ik val op jongens die er skaterig/emo/scene-ish uit zien en die enigszins aardig tegen mij zijn XD >>hmm nieuw idee voor blog, "Wie ben ik en waarop val ik" of zo iets xD Houden jullie nog van me tegoed!<<

Het is inmiddels alweer 2 uur geworden vanaaf! Dus ik ga langzaam pitten, want morgen begint de school weer X_x *dies*

Blogs nog te schrijven:
- WOW zombies en the end of the world (aka. the 2012 effect)
– When a fairytale starts sometimes they don't always end with "they lived happily ever after"
- Wie ben ik en waarop val ik
- De goede voornemens voor 2011…

Nummer wat in mijn hoofd is blijven hangen:

Het nummer blijft niet hangen omdat ik een bepaald persoon mis, maar omdat ik verliefd ben geworden op iemand anders like een maand geleden en ik daardoor een beetje een blauwtje heb opgelopen =[.

Ik zit inmiddels al op het HBO, heb mijn bf de deur uit geschopt (als je iedere keer moet horen dat je vreemd gaat, terwijl dit niet zo is, is niet zo geweldig) en heb inmiddels nieuwe vrienden en vijanden gemaakt.

Het is nu half oktober en over een paar weken heb ik alweer tentamens… Lekker dan… Ben me op dit moment kapot aan't werken aan verschillende projecten die -natuurlijk- het liefst eergister al klaar moesten zijn. STIK!

Thuis heb ik echt mega veel blaadjes liggen van allerlei dingen die ik eigenlijk nog moet bloggen xD Maar op de een of andere manier kom ik er gewoon niet meer aan toe =\

De afgelopen tijd; – Ben ik ontslagen bij ictopus (vanwege faillissement) – Ben ik aangenomen bij ictopus – Heb ik 3 weken vakantie gehad xD – Ben ik ingeschreven bij Hszuyd, heb ik mijn foto ingeleverd en het betalingsformulier opgestuurd. – Heb ik nu tot 3x toe mijn OV-kaart proberen te activeren voor september, maar wonderbaarlijk genoeg lukt dat niet =\ – Heb ik teveel tijd verknoeid met het maken van paper-blogges… die ik nogsteeds een keer moet uploaden xD

Dus… xD

De blogs komen nog xD

Hoe graag ik ook werk, als het einde van een werkdag in zicht komt ben ik altijd toch wel een beetje opgelucht. Klinkt heel raar, dat weet ik. Maar het is weer een dag dichter bij een heerlijk weekeind waar je niet hoeft te stressen dat iets afkomt. Heerlijk!